اتاقی برای دو نفر

جایی برای حرف های امروز، که دیروز و فردا تکرار نمی شوند.

بهانه‌های پاییزی

دلم بهانه گرفته. بهانه یعنی یک‌جور بی‌قراری تلخ که کسی به آغوشش نمی‌گیرد. دلم شبیهِ زنِ خیس باران خورده‌ای‌ست که کسی چترش را با او شریک نمی‌شود. شبیه زنی که باد روسری‌اش را با خود برده و او بی حجابِ سرش در این شهر بزرگ می‌هراسد. 

دلم بهانه گرفته. تو ساعت کلاسم را می‌پرسی. مثل هر هفته. و من دوست دارم ساعتش را از بر باشی و گاهی دلت بخواهد دنبالم بیایی. بی فکر ترافیک. بی ترجیح مترو بر خودرو. بی منطق. با ماشین بیایی. توی خیابان اصلی مقابل دانشگاه منتظرم بمانی. و من خیالم آسوده باشد که؛ با تو، هولِ ۸ شب به بعدِ کوچه‌های خلوت، دلم را خالی نمی‌کند.



تردید

دیشب این‌قدر افکار چرند به ذهنم هجوم آورده بودند که خوابم نمی‌برد. تک‌تک کاسه بشقاب‌هایی که با کلی وسواس انتخاب کرده‌ام، توی ذهنم رژه می‌رفتند و تردید «خوبند و خوب نیستند» پدرم را درآورده بود! من برای جهیزیه‌ام فقط علاقهٔ شخصی خودم و همسرم را لحاظ کرده‌ام و ما کلاً ساده پسند و مینیمال دوستیم، و این تا آنجایی خوب است که من نخواهم به این فکر کنم که خاله و خانباجی چه نظری خواهند داشت. چون آن وقت با این همه اختلاف سلیقه‌ای که بین من و خانوادهٔ همسرم هست، بیچاره خواهم شد! 

ته همهٔ این فکرها به خودم می‌گفتم اعتماد به نفس داشته باش و از نظر خودت پا پس نکش و به چیز دیگری هم جز خوشامد خودت و همسرت فکر نکن. نمی‌دانم. این اعتماد به نفس ما هم، یکی بود و یکی نبودی شده! وقت خرید هست، بعد خرید نیست.


پ.ن: کلاً عنوانم نمیاد!

توچال- سال ۱۴۱۴

گفتم مثلاً اگر بیست سال دیگر باشیم و در همین مسیر با هم برویم، دربارهٔ چه موضوعی گفتگو می‌کنیم؟ 

فکر کردیم بیست سال دیگر هر کدام چند ساله هستیم... او گفت: من یا یک مؤمن واقعی شده‌ام یا یک لا.ئیک کامل. 

موضوعات او غالباً فلسفی‌طور است. ایده‌آلش این است که در سال‌های آینده تکلیفش را با هستی و نیستی، و این جهانی و آن جهانی معلوم کرده باشد. من وضعم طور دیگریست. «که چه»ام آنقدر قوت گرفته که بازوان پر زور فلسفه هم حریفش نیست. بیست سال دیگر... کاش واقعاً آدم قرار گرفته باشد.

می‌پرسم «به نظرت موضوع بحث من چیست؟» می‌گوید «معماری!» سوال می‌کنم «جداً؟» و پاسخ می‌شنوم «یقیناً!» «و کار مهمی کرده‌ام؟» «شک ندارم.»

خودش جای امیدواری‌ست. کاش راهی که رفته‌ام ناتمام و بی‌نتیجه نماند.

خودسازی

امروز سر یک موضوع اجتماعی خیلی عصبانی شدم و حالت انتقام‌جویانه‌ای هم در درونم به وجود آمد که متاسفانه تا حدی بروز بیرونی هم داشت. قضیه این است که آدم در این شهر مدام احساس می‌کند عده‌ای حقش را پایمال می‌کنند و این‌طور حس لگدمالگی، وضعی از خشم را در آدم تشکیل می‌دهد. آخ که چقدر این خشم منفی و مخرب است. 

ثانیه‌ای از نمایش خشمم نگذشته بود که اتفاق بدی برایم افتاد و خدا می‌داند چقدر از رفتاری که داشتم، پشیمانم کرد... 

دارم فکر می‌کنم کاملاً به یک دورهٔ خودسازی و تامل نیاز دارم، شاید از همین حالا...


پ.ن: همسرم معتقد است این طور مسائل را نباید بهم مربوط دانست و نتیجه‌گیری کرد. من ولی هنوز فکر می‌کنم اینها به هم مرتبطند.

عاشقانه‌های شهر

یک. دختر کوچولو رو به مرد: «سیگارتو به من میدی؟»

مرد با مهربانی: «خانوما که سیگار نمی‌کشن.»

دخترک: «می‌خوام بندازمش دور!»


دو. پیرمرد تمام مدت حرکت زیر گوش همسرش می‌خواند که نترسد و نگران نباشد. دست آخر هم خیلی قهرمانانه خانم مسن را از روی پله‌برقی نجات می‌دهد! (پیاده می‌کند.) فکر می‌کنم مردهای قدیم نقش‌های حمایتی متنوع‌تری داشتند.

این‌ها نشانهٔ هیچ چیزی نیستند!

: «نفهمیدی ماشین رو تمیز کردم؟»

با رضایت: «اِ؟ نه. دستت درد نکنه.»

: «همین کارو تو برای خونه می‌کنی و اگه من متوجه نشم، ناراحت می‌شی. ناراحت نشو.»

لبخند جفتمون.


چند روز بعد.

:‌ «نفهمیدی موهامو رنگ گذاشتم؟»

با شرمندگی: «همون رنگ قبلیه دیگه؟»

: «هوم»

لبخند جفتمون.


اندر فواید دوران عقد

مامان می‌گوید خیلی عوض شده‌ام. صبورتر. آرام‌تر. خوش برخورد‌تر. منطقی‌تر! و ادامه می‌دهد این‌ها همه کار دوران سخت عقد است. خدا را شکر که قبل از رفتن به خانهٔ خودتان، این مرحله بود.

دارم فکر می‌کنم چقدر مادرم راست می‌گوید. انگار که برای خانم یک خانه شدن آمادگی خیلی بیشتری پیدا کرده باشم. اوایل نامزدی، بیشتر به فکر منافع خودم بودم. درکی از «بخاطر دیگری» نداشتم. حتی رساندن یک لیوان آب به دست همسرم و برآوردن تقاضاهای ناچیز او، قیافه‌ام را کج و کوله می‌کرد. همسرم یک بار اشاره کرده بود آدم برای زن زندگی‌اش که سختی‌های خانه‌اش را تحمل کرده، و در هر شرایطی او را همراهی کرده، حاضر است هر کاری بکند. من فکر می‌کردم آدمِ تحمل شرایط سخت نیستم، و همه چیز را برای خودم مهیا می‌خواهم. فکر می‌کردم مرد در هر حال باید عاشق و دلباخته باشد. به نظر می‌رسید همسرم هم به چنین شناخت مأیوسانه از من رسیده بود، و این باعث می‌شد او هم بیشتر منفعت خودش را درنظر بگیرد.

اما زمان همه چیز را خیلی زیاد تغییر داد. چطور و چگونه‌اش را باید خوب بنشینم فکر کنم، بررسی کنم و نتیجه بگیرم. ولی خوشحالم که هر دو در این مرحله تغییر کرده‌ایم. شاید عقد طولانی مشکلات زیاد برای آدم داشته باشد، ولی لااقل زمان مغتنمی در اختیار می‌گذارد، تا یاد بگیریم دوست داشتن واقعی چیست و طریقهٔ ابرازش چگونه است؟ وظایف خودمان را بشناسیم و سطح انتظاراتمان را پایین بیاوریم. خوشحالم که حداقل قدری از دانش زندگی مشترک را قبل از رفتن به زیر یک سقف آموخته‌ایم.

چیزی که حالا می‌خواهم

یک هفتهٔ تعطیل. یک خانهٔ نقلی، یا تنها یک اتاق. روستایی شبیه ماسوله. پنجره‌ٔ چوبی دولنگه‌ای با لنگه‌های گشوده. هوایی خنک، تمیز، ابری و مه گرفته. منظره‌ای زرد و نارنجی و سرخ. شامی خوشمزه و گرم. و تو، آرام و آسوده... 

اینجا یک نفر می نویسد.
پیوندهای روزانه
Designed By Erfan Powered by Bayan