اتاقی برای دو نفر

جایی برای حرف های امروز، که دیروز و فردا تکرار نمی شوند.

فقط باش!

فارغ از عنوان؛ این شعر مان‌تانا: کلیک

پانزدهم مهربانیت

تا حالا ضرورت حضور پرستاران را این همه عمیق احساس نکرده بودم. دستم را روی دستش که به زانویم گرفته بود، فشردم و با همان حال نزار فکر کردم دوست داشتم این دست، دست همسرم بود؛ یا درست گرمی مهربان وجود همین زن را می‌خواهم؟! همین زن؛ این‌همه غریب، این‌همه آشنا... درد توی وجودم می‌دوید، اما هزار شکر بر زبانم جوانه می‌زد؛ کاش همه درد را درمان بود...

سرد و گرم

وقتی نوشیدنی‌ها و خوراکی‌های داغ، و گرفتن ماگ‌ پر از قهوه یا چای بین دست‌ها و پاهای جمع‌شده دوباره مزه می‌دهد، یعنی سرما  از راه رسیده است تا آغوش‌ها را خواستنی‌تر کند. سرما با همهٔ مصائب ویژهٔ خودش، فرصت گرمی‌ست از درون. فرصت بهترین تجربه‌های لطیف احساسی... پاییز مهربانی باش؛ پاییز تحقق آرزوها، رنگین و دل‌انگیز...


شام غریبان

بعضی از مردم عزیزمان در بی‌عقیدگی چنان ثابت قدم شده‌اند که تاب هیچ ابراز عقیده‌ای را ندارند. پیام‌های مثلاً تاریخی با محتوای دروغین و کذب را، به پیوست جملات مسخره‌ای چون «التماس تفکر» مدام از این دست به آن دست می‌گردانند؛ و با کوچکترین جوابی، ولو استناد به کتب نیمچه مستند نویسندگان غربی باشد، چنان گُر می‌گیرند و از کوره به در می‌روند که «شما مسلمان‌ها نظر مخالف را برنمی‌تابید یا حالا باشد شما کتاب زیاد خوانده‌ای و بلدی و اینها، ولی ما هم بلدیم شما را تکذیب کنیم(بدون مطالعه)، یا شما متعصبانه قضاوت می‌کنید، یا بحث ما اسلام نیست، منظور ما به عرب و عجم است، آخر ما فرمانروایی فلانی بوده‌ایم و حیف از ما... »! باشد. شما اصلاً مسلمان نه، شما لاادری. اما آخ که اگر یکی از همین شما عِرق ملی خفه کرده‌ها، می‌توانست یک لحظهٔ کمتر از ثانیه خودش را به جای شهید حججی‌‌ نامی بگذارد و از ترس زبانش بند نیاید. چه رسد که با آن اطمینان و بی‌خویشی سرش را برای وطن بدهد. عقیده و ایمان است که آدم را بزرگ می‌کند، نه خودخواهی و قبیله‌دوستی و حتی ملیت‌پرستی و...! 
دلم سوخته، بله، راست گفتید؛ حیف از ما، که اعتبارمان را، که همه از عشق به حضرت عشق است باختیم و به جایش هیچ به کف نیاوردیم... حیف از ما؛ حیف از آن همه شیدایی... 
حیف از بوعلی سینا
حیف از حافظ
حیف از مولانا
حیف از فرشچیان
حیف از این همه؛ که ما هنوز الگوی راست‌مان را نمی‌شناسیم...


* شام غریبان، اثر استاد فرشچیان

حکمت مطهر

من چرا تا به حال کتاب‌های مطهری را نمی‌خواندم؟! چرا واقعاً این‌طور متعصابانهٔ کور، نسبت به ایشان جبهه می‌گرفتم. جبهه که می‌گویم نه اینکه جنگ و نزاعی در میان باشد، بلکه مقاومت می‌کردم. از خشکی-مذهبی‌خوانی یا افراطی‌گرایی دینی گریز داشتم... اما حالا با خواندن تنها چند جلد کوچک از کتاب‌های این معلم بزرگ، به ارادتی در حد شیفتگی نسبت به ایشان رسیده‌ام که مپرس. چقدر صادق و منطقی و آگاه بوده‌اند. روحشان قرین رحمت باد.

«دوستت دارم» گفتن‌های آموختنی

اگر آقایان خطیب می‌دانستند تا چه اندازه نفوذ کلام دارند و می‌توانند بر جریانات زندگی آدم‌ها اثرگذار باشند، هیچ وقت از موعظه پیرامون مسائل خانوادگی و زناشویی، حتی وسط روضه امام حسین یا بین دو نماز کوتاهی نمی‌کردند! من که هربار امام جماعت اینچنین درس اخلاقی داده باشد، از «انی احبک» گفتن‌های صادقانه و پرشور همسرم، ساده می‌فهمم...

تو خودت راهگشایم باش

گاهی موقع تزریق انرژی مثبت به خودم توی شرایط بسیار مأیوس‌کننده، آن‌قدر مستاصل می‌شوم و به اعصابم فشار می‌آید؛ که ناگزیر می‌گویم ولش کن بیا فقط گریه کنیم، و آهی که به نام «خدا» از سینه بیرون می‌ریزد...

از واگویه‌ها

«خشم(خشم درونی) نداشته باش. توقع نکن». این دو تا جمله را اخیراً زیاد با خودم تکرار می‌کنم. شاید که اثر کند...

اینجا یک نفر می نویسد.
پیوندهای روزانه
Designed By Erfan Powered by Bayan