جایی برای حرف های امروز، که دیروز و فردا تکرار نمی شوند.
آدم وقتی توی فشردگی زمانی قرار میگیرد، برنامهریزی بهتری دارد. اصلا همین که یاد بگیری، زمان زیادی را صرف کار کمتر مهمی نکنی، کلی جلو افتادهای. این روزها با این تراکم کار بیرون از منزل و کار در منزل، انضباط بیشتری گرفتهایم؛ حالمان هم خوشتر است. انگار که زندگی مشترک، با این حجم از مشارکت، مفهوم غنیتری پیدا کرده است. پاییز هرچند هنوز کاملا رنگ پاییزی به خود نگرفته، ولی برای من مثل همیشه ارمغانهای تازهای به همراه آورده است. بسم الله الرحمن الرحیم.
خستهام از این همه بیگانگی... کی ما مردمی شدیم این همه دور از هم؟ صحبتهای همکاران، با این عوالم جدا از من، سلولهای مغزم را درد میآورد. هوایم، هوای نیایش است، با حالتی از غم...
«کار من اول با ناچاری سر گرفت، بعد از آن با غرور دنباله یافت، چندگاهیست که با عقل حلاجیاش میکنم، و در این منزل آخر هم خیال دارم با عشق تمامش کنم».
جلد10، ص2435
انگار وقتی آدم حرف و نقدش را به طرف مقابل میگوید، و به نرمی از خشم درون خالی میشود، ارتباط بهتری هم میتواند با او بگیرد. از صدای بلند موسیقی همسایه کلافه شدهام، که متوجه آمدن دخترشان میشوم. درب واحدمان را باز میکنم. به او که با سگی در بغل از پلهها بالا میآید سلام و روزبخیر میگویم و تقاضا میکنم صدای موسیقیشان را پایین بیاورند. چشمی میگوید و صدا قطع میشود. حالا من هم احساس بهتری نسبت به همسایه پیدا کردهام.
