اتاقی برای دو نفر

جایی برای حرف های امروز، که دیروز و فردا تکرار نمی شوند.

از دریافت های شخصی

روز زن، روزی ست که ما باید بیش از همیشه ثابت کنیم که حضورمان برای دیگری باعث خیر و برکت است، آن طور که او برای داشتن ما، نزد خداوندش شاکر باشد.

بماند به یادگار...

« خدا شما رو برا ما نگه داره! » جمله ای ست که در شرایط خاصِ قربان صدقه ای و در هیئتِ یک خانمِ خانۀ سادۀ اصیلِ نجیب، از زبان ما و با لحنی شرمسارانه تقدیم حضرت همسر می شود، و بی برو برگرد، آقای خانه را از شدتِ خنده به زمین می زند! 

تلاش می کنم پس دوستش دارم.

یاد گرفته ام کمتر جدی باشم. یاد گرفته ام بیشتر بخندم. از دل بخندم. یاد گرفته ام انتظاراتم معمول تر و دمِ دستی تر باشد. یاد گرفته ام از آدمم تقاضاهای گردن کلفتِ کمتری داشته باشم. یاد گرفته ام قدر حضورش را بدانم و با سخت گرفتنِ بیجا، از بودن دلزده اش نکنم! 

چه کنیم دیگر؟

می دانم. یکجور خُل وارگیِ کوته نگرانۀ کودکانۀ درونی است ولی امروز که استاد میگفت: دوره ی جدید، دوره ی غلبۀ نفس و احساسات است در مقایسه با دوره ای که در آن عقل و تعقل غلبه داشت؛ من یادِ تو بودم و تدبر و تعقلی که همیشه داری!

افسردگی های هورمونی

چند روز در ماه و چند وقت در سال مردها باید بر سرِ این حالتِ افسرده گونِ ما خانم ها دست نوازش بکشند و غمِ بی خودی مان را درک کنند و همۀ اداهایِ مأیوس کنندۀ ما طفلک های بدحال را با حوصله تحمل نمایند و با مهربانی وعده دهند که می گذرد خانم...(؟)

* بی حوصله ام...

Designed By Erfan Powered by Bayan