اتاقی برای دو نفر

دیدید مردهای خیلی منطقی وقتی در شرایطی قرار میگیرند که باید دوست داشتن شان را ابراز کنند، چه شکلی می شوند؟ دیدید چه فشارِ بانمکی به همۀ اجزای صورتشان می آید؟ دیدید اگر بعد از این ابراز احساس، یک کلمه حرفِ مرتبط از مخاطبشان بشنوند، چطور حالت انفجاری پیدا می کنند و خیلی زود، حبابِ آن لحظۀ رمانتیک را می ترکانند و متواری می شوند؟! آدم تا مغزِ استخوانش سِر می شود وقتی مردِ منطقی اش، ساده می گوید: دوستت دارم.

چند روز پیش یک عکس هنری زیبا از همسرم گرفتم، که در نگاهِ نخست این اثر ماندگار جناب کمال.الملک (از تمثال خودشان) را برایم تداعی کرد. از آن روز، بخاطر این شباهتِ دوست داشتنی، یک حسِ ارادتمندی ویژه در سبکِ شاگرد به استادی، به آقای همسر پیدا کرده ام عجیب!

به چهارشنبه که می رسد، از دلتنگی زیاد، صدای هر دو مان، پشت خط تلفن، آرام است. خیلی آرام و کم رمق. صدای هر دوی ما بعد از ظهرهای چهارشنبه، پهن شده در دهانمان و به سختی بیرون می آید... هی کِشَش می دهیم، هی حال و سراغ گرفتنمان را کش می دهیم، هی حرفهای امروز و دیروزمان را تکرار می کنیم و نمی گوییم از وعده ی فردا، و نمی گوییم چقدر دلتنگیم. چون گفتن دلتنگی و شنیدنش عجیب آدم را بی طاقت می کند.

امروز روز شَرَف الشمس است. و خُب من از خیلی قبل ترها یک جور عُلقه ی خاصی به این روز دارم. جدی اش می گیرم. دنبال اجابتم. و از آنجایی که هر وقت ایمانِ آدم به برآورده شدن حاجتش کامل باشد، زود مستجاب می شود، این روز هم برای من آورده های زیادی داشته است.

به همسر اس ام اس دادم که دعا کند. عکس العمل همیشگی جالبی به این خواسته ی من دارد. همیشه به طرز بامزه ای می گوید: "حوصله ندارم، تو دعا کن!" نمی دانم واقعاً همین طور است یا فقط این طور بیان می کند. ولی خوب می دانم که عقلِ فلسفی او هم، ایمان قاطع و بی چون و چرای مرا به آن بالاسری عزیز می دارد.

بعدتر نوشت: از اونجایی که بنده آدم پیگیریم. بهش اس ام اس دادم: حاجتمون چیه؟ گفت: احساس رضایت داشتن. یعنی حظ بردم از پختگی جوابش.