اتاقی برای دو نفر

جایی برای حرف های امروز، که دیروز و فردا تکرار نمی شوند.

از تو پس کوچه تنهای دل عشق تو منو صدا کرد

  • نفر اول
  • يكشنبه ۲ تیر ۹۲
  • ۱۰:۰۲

شب باشد و تو باشی و راهی بلند و مردی مرد، که از زبانش کمتر شنیده باشی: دوستت دارم... بپرهیزد از ابراز احساسات بی پرده...

ضبط ماشین را روشن کند و با اولین ضرباهنگهای ترانه، رو به تو بگوید: این را من برایت خوانده ام. و بخندد.

و تو لبخند بزنی، و خون تازه زیر پوستت بدود، و گوشهایت را تیز کنی تا...

صدای سیاوش شمس، زیر صدای مطمئن و مهربان همسرت گم شود که می خواند، بلند و رسا:

 

چه پاک و آشناست ساده نگاهت
چه بی ریاست نجابت سلامت
من حتی توی خوابم نمی دیدم
که چشمام وا بشه به روی ماهت
از تو پس کوچه تنهای دل
عشق تو منو صدا کرد
خودمو بی خبر از من گرفت
با تب عشق آشنا کرد

عشق همین احترام است.

  • نفر اول
  • شنبه ۱ تیر ۹۲
  • ۱۶:۰۱

خُب مثلاً بعد از اینکه اس ام اس رفیقش را خواند که کجایی، تلفن همراهش را بدهد دستت بگوید بنویس: سلام آقا. در محضر بانو هستم.

تو از منی، من از تو.

  • نفر اول
  • سه شنبه ۲۷ فروردين ۹۲
  • ۱۹:۲۷

بهم گفت:" شـ.... ! لطفاً بعد از عقد جو خیلی عوض نشود. میدانم که رسماً زن و شوهر میشویم ولی لطفاً تا 20 خرداد(روز پایان امتحاناتش) وظایفم را بهم یادآوری نکن. " همین شکلی. به همین سادگی و با همین ملایمت. من می فهمیدمش. واقعاً. اینکه کارش چقدر زیاد است، و همه اش هم ذهنی و طاقت فرسا را می دانستم. ولی منِ بهانه گیرم یکهو شروع کرد به حرفهای پرت و پلا زدن از اینور و از آنور... هی گفتم و هی بهانه گرفتم و هی نبودنش را توی این روزهای ابری و مطبوع بهش نشان دادم و غر زدم و بغض کردم و ژست حق به جانب گرفتم و آدمِ احساسی بودنم را بهش یادآور شدم و منطقی بودن او را نامربوط به خودم شمردم. انگار نه انگار که دیگر من و تویی نیست... او در سکوت محض گوش کرد و گذاشت همه ی حرفهایم را بزنم و دست آخر که خالیِ خالی شدم گفت: راجع به این موضوع یک وقت مناسب تر حرف بزنیم؟...

گفتم باشد. با تب. با غم. با اشک. 

و رفتیم. خداحافظی کردیم و گوشی را گذاشتیم.

5 دقیقه نگذشته بود حواسم آمد سر جایش. خودم را شماتت کردم. "ما بودن"ِمان را که نادیده گرفته بودمش به آغوش کشیدم و نوازش کردم و بوسیدم. اینکه ما دیگر جدا از هم نیستیم و منفعتهایمان یکی ست را مشق کردم و اس ام اس دادم: نمی خواهم باعث فکر مشغولیت باشم. هرچه تو بگویی. دوستت دارم. تو بهترین منی.

جمعه ی دلگیر

  • نفر اول
  • جمعه ۱۶ فروردين ۹۲
  • ۲۰:۱۶

خوشی های با دوستان دوران مجردی دیگر چندان به دلت نمی چسبد، وقتی او نیست توجه و تمرکزت اصلاً نمیتواند معطوف به اطرافیانت باشد.

بعد از مدتها، جمعه ای که بدون او در کنار دوستانم گذشت دلگیر بود. بعد از مدتها صدای او از پشت تلفن گرفته و نگران و رنجیده و ناراضی بود. با همه ی اینکه اصرار داشت خوب است، بابت چیزی آزرده نیست و ناراحتی بابت این مسائل به نظرش خیلی سطحی می آید.

فقط میدانم خوشحال نیستم. فقط میدانم خوشحالیم زمانی ست که او را کنار خودم خوشحال ببینم.

جلسه رسمی ست!

  • نفر اول
  • يكشنبه ۶ اسفند ۹۱
  • ۱۸:۰۶

همین من که عمری از تیپ اسپرت سر و ساده ِ ترجیحاً یک دست مشکی ام کوتاه نمی آمدم، بالاخره به این نتیجه رسیدم که خانم مهندس هایی با کفش های پاشنه ده سانتی نوک تیز، پالتوهای خز و روسری های براقِ مثلاً طلایی رنگ، و با صورتی پوشیده از آرایش به مراتب سهل تر و سریع تر به نتیجه می رسند!

 

دوری...

  • نفر اول
  • جمعه ۴ اسفند ۹۱
  • ۲۲:۰۴

چقدر غم داشتم. چقدر دلتنگی نفسم را تنگ کرده بود. پنجشنبه شب، با اینکه دیدار تو نزدیک بود، انفجار بغض من چیز محالی نبود! باید فکرش را می کردی. باید انتظارش را میداشتی که درست یک شب مانده به آغوشت، اینگونه از هم بپاشم... این طور کم بیاورم. در این فاصله ی چند ساعتی. آن هم بعد از تحمل صبورانه ی یک هفته ی مدام...

دلتنگ به هم میرسیم و دلتنگ جدا میشویم. عجب روزهای غریبی ست.

روزهای دلخواه

  • نفر اول
  • پنجشنبه ۳ اسفند ۹۱
  • ۰۶:۰۳

    بعد از یک جلسه ی مهم، که نتیجه اش تاییدِ ابتدایی طرحم بود، همه ی خیالم معطوف شده به تو، که زنگ بزنی و برایت تعریف کنم چه شد، و چطور از کارم دفاع کردم، و چقدر آقای مهندس مربوطه را تحت تاثیر قرار دادم!

    و شب تو زنگ می زنی و بعد از حال و احوال کردنهای همیشگی، سریع می روی سر اصل مطلب: چه شد؟ موافقت کردند؟

    و من با غرورِ خاصی که فقط برای تو دارم، در نقش همسریت، تعریف می کنم: آقای مسئول از سرعتم در تحویل پروژه و نتیجه ی دلخواه آن متحیر شده بود! با تمام جزئیات طرحم موافقت کرد، و شماره ام را گرفت تا از این پس مستقیماً دستورات جدید را ابلاغ کند.

     تو: آفرین عزیزم، واقعاً خسته نباشی.

و لبخند رضایتی که می بینمش از پشت خطوط تلفن...

زندگی معمولی

  • نفر اول
  • سه شنبه ۱ اسفند ۹۱
  • ۲۳:۰۱

    زندگی ام چند روزی ست به روال طبیعی اش برگشته است. صبح تا عصر سر کارم، عصر ورزش می کنم، و شب فیلمی می بینم یا کتابی می خوانم. این معمولی بودن در زندگیم آن قدر به ندرت اتفاق می افتد که واقعاً برایم حالت خاصی پیدا کرده است!

منطقِ عشق

  • نفر اول
  • يكشنبه ۲۹ بهمن ۹۱
  • ۱۹:۲۹

فکر می کردم منطقی بودنِ او برای منِ احساساتی، چیزی ست که باید به عنوان یک ناهماهنگی بپذیرم. یا بعنوان یک مورد عدم تفاهم، درباره اش کوتاه بیایم! البته که من هم همه ی این حرفها را شنیده بودم که دو نفر همدیگر را کامل می کنند، و اصلاً لزومی ندارد که هر دو کاملاً خصوصیات مشابهی داشته باشند. ولی راستش چندان باور نکرده بودم. این بود که قیافه ی آدم های فداکار را به خودم گرفته بودم!

 ولی حالا که مرد من، همراه و یاور و مشاور من است، حالا که وقتی مسائلم را با او مطرح می کنم بهترین بازخوردی را که قبلا حتی نمی توانستم متصور شوم، با من دارد. راهکارهای عالی می دهد، کمکم می کند، راهنمایی ام می کند، دردم را می شنود و درمانده نمی شود. به هم نمی ریزد. از هم نمی پاشد. آرامشِ نداشته ام را نمی گیرد، بلکه با متانت و وقارش به من آرامش می بخشد، می فهمم که او چقدر با این منطقِ مردانه، من احساساتی را مجذوب و عاشق خودش می کند.

  • ادامه مطلب
  • دلبستگی

    • نفر اول
    • جمعه ۲۷ بهمن ۹۱
    • ۲۰:۲۷

    انگار که با خودم خداحافظی کنم. انگار که از خودم جدایم کنند. اینگونه است حال من؛ وقت جدایی...

    اینجا یک نفر می نویسد.
    ---------------------------
    من فقط یک نفر هستم؛
    ولی باز یک نفر هستم!
    نمی‌توانم همه کاری انجام بدهم،
    اما می‌توانم
    کاری انجام بدهم.
    من از انجام کاری که می‌توانم انجام دهم،
    نخواهم گذشت.
    ـ هلن کلر ـ
    آرشیو مطالب