اتاقی برای دو نفر

در حالی که من بیشتر(حداقل در اطراف خودم)، زن‌های قانون‌گذار و مردان مجری را می‌شناسم؛ زن‌های ایران دنبال حقوق برابرند. درست است که می‌گویند عرف و موازین زن‌ها را در پستو نگه داشته است، اما بنظر من این «پستو» را بدخواهانه بر سر زبان‌ها انداخته‌اند. تصور کنید که ملکه کشوری به جای نشستن بر تخت و ابلاغ اوامرش، خودش را جلو بیندازد و فکر کند اگر شخصاً دنبال کارها راه نیفتد و با هر کسی برای اجرای اوامر معاشرت نکند، حقوقش زایل شده است! این که ما در پشت سر ایستاده‌ایم، از شأن و منزلتی که در مرام و آیین‌، برای زنان قائل بوده‌اند، سرچشمه می‌گیرد.

این روزها که گاهی افرادی به قصد خرید خانه‌مان سر می‌زنند، مردهایی را می‌بینم که چطور سرسپرده پیِ برآوردن خواسته‌های همسرِ در خانه‌ نشسته‌شان هستند: «خانمم نور خیلی براش مهمه. می‌دونید که رئیس کس دیگه‌ایه. خانومم نبودن، پدر خانومم نماینده تشخیص مصلحت نظامن. و...» این سرسپردگی تنها مختص نسل جدید نیست. من سالار بودن زنان را، در مادربزرگ‌های خودم و مادربزرگ‌های پدر و مادرم هم دیده‌ام. درست که صدای پدرها بلندتر بوده باشد؛ اما به تکرار نجواهای زنانه و آهسته زیر گوش‌شان. 

دنبال حقوق برابریم؟ چرا؟ مگر از حق بیشتری که داریم، خسته شده‌ایم؟ من که به کمتر از حقِ زن بودنم رضایت نمی‌دهم! 

قبول که در پاره‌ای موارد و به برخی از زنان در جامعه‌مان ظلم روا می‌شود، اما این زورگویی منحصر به کشور ما نیست. کاش بفهمیم ریشه این زورگویی در فرهنگ نجیب ما نیست. فرهنگ را نخشکانیم.

وقتی از حرف‌ها یا مداخله‌های دیگران ناراحت می‌شوم، به این فکر می‌کنم که چقدر روح ضعیفی دارم، چقدر آسیب‌پذیر و بی‌بنیه‌ام. چرا نمی‌توانم از خودم بالاتر بروم و به بی‌ارزشی افکاری که ذهنم را مشغول خودشان می‌کنند، واقف شوم؟ زن در آستانه‌ی سی سالگی دیگر می‌داند یک شخصیت قوی از نظر اخلاقی و فضیلتی، همه‌ی چیزی‌ست که در این دنیا به کارش می‌آید. خدایا به تغییر دادن هرچه بد دانستی، منت گذار بر من...

نوشته بود فریدا در یکی از صفحات دفترچه خاطرات روزانه‌اش چیزی ثبت کرده که آن حس هواخواهی و پرستش‌اش نسبت به دیه‌گو ریورا را کاملا نشان می‌دهد: «دیه‌گو... آغاز/ دیه‌گو... سازنده/ دیه‌گو... فرزندم/ دیه‌گو... عشقم/ دیه‌گو... نقاش/ دیه‌گو... عاشق من/ دیه‌گو... شوهرم/ دیه‌گو... دوستم/ دیه‌گو... مادرم/ دیه‌گو... پدرم/ دیه‌گو... پسرم/ دیه‌گو... من/ دیه‌گو... جهان» عجیب غربتت را می‌فهمم زن زیبای ابرو پروانه‌ای. غربت عشق بی‌آرامت را؛ وقتی که از همه جهان فقط او بخواهی.

هرچه لبخندم موقع استقبال پهن‌تر باشد و خوشامد چشم‌هام درخشان‌تر، شب خانه دلپذیرتر است. دیروز که غربت غروب بدجوری به دلم نشست، یک‌هو پا شدم و خودم را تکان دادم؛ خودم را بیرون کشیدم، قوز کمرم را صاف کردم و سرم را مستقیم گرفتم. گفتم قوی باش! قوی مثل خورشید؛ بتاب، روشنی بده، جان ببخش. و تا زنده‌ای امید داشته باش و نترس. تا هستی، معرفت داشته باش و عاشقی کن. بعد لبخندم را به آستانه‌ی در بردم و پذیرایش شدم؛ با چرخ، با رقص، با آواز!