جایی برای حرف های امروز، که دیروز و فردا تکرار نمی شوند.
خدایا خیلی شبانوار میخواهم نیایشت کنم؛ وقتهایی که آسمانت ابریست، یا زمانی که باران میباری، صد چندان زیبایی! صد بار بیشتر عاشقم میکنی. چه نیکو که خرداد را اردیبهشتی دیگر ساختهای ای نازنینترین دلدار. ای پادشاه آسمانها و زمین. برکت رمضانت را سپاس میزبان سخی و بزرگوارم.
موضوع؛ امروز، برایم به نتیجه رسیدن نیست. رسیدن به هدف یا موفقیت هم نیست. موضوع من متوقف نشدن است. ناامید نشدن. تلاش مستمر. به فردا فکر نمیکنم. هزار عیب هم اگر به این ایده وارد باشد؛ مرا همین که امروزم، گامی جلوتر از دیروز است، خوش میآید.
شادمانی در تلاش نهفته است نه در دستیابی به هدف. تلاش تمام و کمال، عین پیروزی است. ماهاتما گاندی
برای ارزشمندی بیشتر محبتی که تقدیم همسرمان میکنیم، باید شأن و شخصیت خودمان را به خوبی حفظ نماییم. طبعا دریافت محبت از کسی که جایگاه خویش را نمیشناسد و احترامی برای خودش قائل نیست؛ لذت و شعفی هم به همراه ندارد.
یادم میآید خیلی پیش، سر پروژهای در دارآباد، به مدیر دورگه ایرانی- ایتا.لیایی شرکت که پز عالی لاکچری و اشرافی مآبی داشت و واحد آپارتمانی کوچک پروژه را طوری مبله کرده بود که جایی برای نشستن روی زمین نماند گفتم: شاید شما ندانید اما بهر حال یکی از اقتضائات فرهنگ ایرانی پهن کردن سفره و دور هم نشستن است که اگر نه همیشه، ولی گاهی اتفاق میافتد و نمیشود نادیدهاش انگاشت.
ولی میشد!! نمیدانم چه چیزی در من آن موقع حکم میکرد که درونمایهی همه ایرانیها سنت است! حتی اگر حالشان از آن سنت بهم بخورد. حتی اگر اقتضای فرهنگیشان دور یک میز نشستن و سرو مشروب و رقص میان صندلیها باشد! چه چیزی در ذهن من همه ایرانیها را به یک ریشه پیوند میزد؟ امیدواری یا گونهای فاشیسم اصالت طلب یا...؟
