جایی برای حرف های امروز، که دیروز و فردا تکرار نمی شوند.
میدانم که هیچ چیز این دنیا پایدار نیست. اما حال خوب همین لحظهام را سپاس. دوام این عشق و احترام شش ساله را سپاس. نگاه مهربان دیشب روی پلهها و خواستنی که در پیاش بود، پیادهروی بیبهانه و حرفهایی که اندوهناکانه فشارشش روی ذهن تو بود و آرامشش بر دل من را با شرم سپاس. شاهبیت ناب این غزل هم؛ باران زیبای دم صبح. بوسه، بوسه.
«بادبادک باز» داستان عقوبت آدمها در همین دنیاست. پایانبندی آن شاهکاری لطیف و زیبا، و البته موید همین ادعاست. بادبادک باز با پس زمینهی تلخ و شیرینِ تحولات سیاسی و تاریخی کشور افغانستان، نگاه دوستانهتری را نسبت به این قوم با احساس و رنجدیدهی همسایه در من به وجود آورد.
از جناب آقای صفایی به خاطر توصیه این کتاب سپاسگزارم.
دلم خواندن چند تا کتاب داستانی در مایههای «عطر سنبل، عطر کاج» میخواهد؛ هوشمندانه، خلاق، درسآموز و البته شیرین. انگار که «نیکولا کوچولو»ی بزرگسالان!
چاییها چند دستهاند؛ و برای یک آدم اساسا چاییخور هر کدام لطف و صفای خودش را دارد.
چاییهایی که بابا میآورد: هر لحظه که اراده کنی، آمادهاند. معمولا از تیبگ استفاده میکند. کاریست که اگر خانه باشد، یا همسفرت، حتما به عهده میگیرد. طعمش مثل روی خوش خودش، بینظیر است.
چاییهای بعد هر نماز با مادر: مثل قرارداد نانوشتهای بودند که هر بار یک نفر، دم گذاشتن و ریختن و آوردنش را به عهده میگرفت. با شیرینی، بیسکوییت و یا هر چه در خانه بود میچسبید؛ ضیافتی که با صحبتهای مادر و دختری ادامه پیدا میکرد.
چاییهای برادر کوچیکه(!): اصولا اگر برادری داشته باشی، که چایات را به اتاقت بیاورد، از سبکی ناشی از احساس خوشبختی به سقف خواهی چسبید. برادر من، از آن نوع است، از آن نوع کمیاب مهربان و خانواده دوست؛ هر چند ساکت و درونگرا.
چاییهای سر کار: لازم! و گاهی که فرصت داری با حواس جمع بنوشیاش؛ مفرح و انرژی بخش.
چاییهای همراه دوستان: آخرینش را چند روز پیش از یک دکه کنار خیابان انقلاب گرفتیم. هوا بارانی بود و غرق تفاهماتی بودیم که کار و کتاب برایمان خلق کرده بودند.
چاییهای وسط مطالعه در کنار همسر: معمولا پشت میز لهستانی با یک شمع روشن، یک موسیقی لایت، دو لبخند پهن و این جمله آقا «خب تعریف بفرمایید ... خانم» شیرین، و سپس صرف میشوند.
قطعا چاییها؛ فرصتهای مغتنمی هستند که نباید از دستشان داد!
