اتاقی برای دو نفر

کم‌کم زیاد دوست داشتنش دارد برایم دردساز می‌شود... رهایش نمی‌کنم... این بد است...

به همان نسبت که چیزهای مهمِ دیدارهای اول، در طول زندگی، بی‌اهمیت و عادی می‌شوند، چیزهای دیگری که هرگز در دفعات اول نمی‌شود به ضمیر آنها پی برد، ارزش پیدا می‌کنند و هر روز بیشتر رنگ می‌گیرند. اندیشه و اخلاق و ایمان فرد را چطور در یکی دو جلسه می‌توان دانست؟ مگر تا حدودی. اما همین‌ها، همهٔ زندگی را شکل می‌دهند. و رنگ پوست، شکل صورت، تناسبات بدن و دیگر چیزهایی که مربوط به اولین دریافت‌های ما از شخص مقابل است؛ کم‌کم می‌تواند در یکی از این دو قالب جا بگیرند؛ اگر به واسطه معاشرت‌های طولانیِ زندگی، و شناخت بیشتر او، دوستش داشته باشیم، همهٔ ظاهر او، حُسن می‌نماید، و اگر از رفتار او در عذاب باشیم، هرچه از زیبایی در او جمع آمده باشد، به چشممان نمی‌آید. 

یادش بخیر،‌ قبل از ازدواج دوستی همین‌ها را به من هم گفت...

واجب‌تر از نان شب برای یک معمار چیست؟ CTRL+S به صورت پیاپی! 

حقیقتاً خسته‌ام. 

نبوغ عجیب شاعرانمان در گذشته، حس ناسیونالیسم ایرانی مرا بدجور قلقلک می‌دهد؛ این نخ نامرئی که وصلم می‌کند به این آب و خاک، تا دوباره عاشق شوم. که اگر نبود و نبودند، یأس و دلزدگی خیلی پیش‌ترها تمام وجودم را فرا می‌گرفت...

اگر همسرمان اولویت اولمان باشد، تمام مشکلات خانوادگی‌مان حل می‌شوند. اگر مرد توجهش را بیش از هرکسی به همسرش معطوف نماید، آیا گلایه‌ای برای زن باقی می‌ماند؟ زن همین که بداند، مردی را دارد که در سرش با لبخند به همسرش می‌اندیشد، در هر شرایطی گرم و آرام است. اگر زن بداند وقتی مرد پیش دوستان و همکارانش نشسته، به گپ‌های مثلاً طنز ضد زنشان خنده‌اش نمی‌گیرد، دلش مطمئن می‌شود.  اما باید نشانه‌هایی هم باشند؛ نشانه‌هایی ساده! مثلاً مارک بیسکوییتی که برای خانه‌تان می‌خرید، مطابق سلیقه همسرتان باشد؛ این خودش نمایش دوست داشتن است! البته که مخاطب هم باید مخاطب هشیاری باشد و نشانه‌ها را خوب ببیند و نتیجه بگیرد.

زن باید برای همسرش ویژگی‌های منحصر در خانه‌ای داشته باشد. هر مردی دوست دارد، حداقل بخشی از وجود همسرش را تنها برای خودش داشته باشد؛ چه بهتر اگر ما داشته‌های متعلق به او را در خودمان، هر روز زینت بیشتری ببخشیم؛ نه فقط با آرایش و زر و زیور. که این‌ها هم هست. اما مهم‌تر از آنها؛ مطالعه و آگاهی و محبت و نوازش هستند.

ما باید نفر اول هم باشیم. قبل از پدر، مادر، فرزند، دوست، یا هر عزیزی.