اتاقی برای دو نفر

- خواب زیاد می‌بینم. خواب‌هایم ماجرایی و کشدار و طولانی‌اند. وقتی بیدار می‌شوم ذهنم از داستان خوابم خسته است. خانم دکتری که چند ماه پیش علت درد فکم را تشخیص داد، گفت که وقتی خواب می‌بینیم یعنی خوابمان کیفیت لازم را ندارد. نمی‌دانم این موضوعی‌ست که باید درمانی برایش آغاز کرد؟ درمان خانگی‌اش چیست اصلاً؟

- مدتی‌ست دارم تلاش می‌کنم در لحظه زندگی کنم. بعد نمی‌دانم چطوری؟! مدام فکرم در گذشته و آینده سیر می‌کند. هِی به خودم می‌گویم در لحظه باش. در لحظه باش! و سعی می‌کنم تمرکز کنم.

- معمولاً واکنشی به کنش‌های آدم‌ها نشان نمی‌دهم. اگر هم چیزی بگویم خیلی ملاحظه‌کارانه است. در برخورد با آدم‌ها بیشتر آرام و کم حرفم. سعی می‌کنم درباره وضعیت ظاهری و باطنی‌شان اظهار نظری نکنم. اما یک مسئله وجود دارد؛ چرا آدم‌هایی در اطرافم می‌بینم که نسبت به من کینه به دل دارند؟! برایم اصلاً فهمیدنی نیست. چه چیزی وقت و حوصلهٔ آنها را اینطور درگیرِ من می‌کند؟! 

- به روزهای پیش رو امیدوارم. خدا حتما برنامه‌های خوشایند تازه‌ای برایمان می‌چیند. خدایا مدیریت همه چیز زندگیم مثل همیشه در دستان تو. راست و درستت را بنما نازنین‌ترین.

تجربهٔ یک پاییز دیگر، برای من خوشبختی بزرگی‌ست. امروز بعد از ماه‌ها بالاخره توانستم پرده‌ها و زیرپرده‌ها را کنار بزنم و اندکی از آفتاب ملایم ماهِ مهربانی را به خانه راه بدهم. آه ای روشنایی افتادهِ حالِ نجیب من؛ از تندی و تیزیِ تابستانِ بلند، به سوی تو گریزان شده‌ام.

بعد از مکافات سیم کشیدنِ چدن‌های گاز در سینک کوچک آشپزخانه، آدم دلش می‌خواهد یا دیگر هرگز از اجاق گاز استفاده نکند، و یا حداقل سرخ‌کردنی‌ها را برای همیشه از برنامه غذایی‌اش حذف کرده و خیلی سالم و رژیمی فقط غذای آب‌پز بخورد!

آن وقتی را هم که از زندگی کردن سیر بودم و آماده برای رفتن، یادم می‌آید. زندگی در گذر است. و در این گذار آنچه بیش از هم نقش ایفا می‌کند؛ تصمیمی‌ست که تو درباره خودت گرفته‌ای. باید برای بهتر شدن اوضاع تصمیم گرفت و اراده کرد. من خوشبختم، چون خواسته‌ام و می‌خواهم.