اتاقی برای دو نفر

در شب تولد بیست و هفت سالگی، بر خود لازم می دانم تا از خدای خوبم بخاطر همهٔ برکاتی که در زندگی‌ام جاری‌ ساخته، تشکر کنم؛ ممنونم خدای خوبی‌ها.

خدا جانم در همیشهٔ زندگی‌ بیش از آنچه لایقش بوده‌ام، با من مهربان بوده‌ای. خیلی وقت‌ها راه را از بیراهه نشناخته‌ام، یا آگاهانه و از روی کم‌ایمانی به خطا رفته‌ام، اما تو از راهنمایی‌ این بندهٔ گمراهت هرگز دست برنداشته‌ای. تو را همواره در کنار خودم دیده‌ام؛ بزرگ و عزیز و گرم... گرم چون آغوش عشق.

سلامت و خوشبختی و شادی امروزم را همه از تو دارم. از تو که دعای مادرم را در حقم مستجاب کرده‌ای. آرامش و امنیتم در کنار همسفر زندگی‌ام از بزرگی و بخشندگی توست ای نازنین‌ترین خدا.

مرا چونان همیشه در برِ خود بگیر که همه‌کس تویی. خویش تویی. جان تویی. محتاج‌ترینِ به تو؛ منم.

*مولوی

دیروز اشتباهاً فکر می‌کردم که دوازدهم اسفند است و امروز تولدم. بعد مثل همهٔ سال‌هایی که در آستانهٔ تولدم، هزار جور قرار و مدار خوب اخلاقی با خودم می‌گذارم، وعده‌های زیادی کردم. یک‌جا هم از حرف کسی عصبانی شدم ولی در لحظه عزم کردم که بر خودم مسلط باشم و بگذرم. دائم‌الوضو بودن را هم از مستند فرج‌الله سلحشور گرفتم و از قربة الی الله بودن اعمالش خوشم آمد. خلاصه که دیروز اشتباهی شب تولدم بود؛ ولی من راستی متولد شدم...

امان از جنگ این هورمون‌ها، امان. درد روحی‌اش، از درد کمرش خیلی مصیبت‌بارتر است. چند روز است، از بغض و گریه و ناله و فغان، نمی‌دانم به کدام کنجِ غریب‌نوازی پناهنده شوم؟! آخر این‌همه پایین و بالای سینوس‌طورِ اعصاب و روان برای سیکل زنانه لازم بود خدا جان؟ خب مُردیم که.

امروز آمدم که بنویسم، بعد شک کردم که اینجا نه، آن جای دیگر بنویسم. بعد فکر کردم بهتر است این نوشته شعری باشد. بعد گفتم اول چند شعری بخوانم. بعد گفتم چند تایی را در دفترم رونوشت بردارم. برداشتم. بعد دیدم حوصله‌ای نمانده، حوصله‌ای نمانده... حوصله‌ای برای من نمانده، برای آن جای دیگر... برای شعر. آخ از منِ من.

بازگشت دوباره‌ام به ورزش مبارک! درد امروز عضلاتم مبارک! اینکه نمی‌توانم دستانم را تکان بدهم، پاهایم را. بنشینم، بلند شوم مبارک! خوش برگشتی خانم. خوش برگشتی.