جایی برای حرف های امروز، که دیروز و فردا تکرار نمی شوند.
نیاز به سفر دارم. همسرم درگیر پایاننامه است. تفریحاتمان به وعدههایی در آینده خلاصه شدهاند. بعد از تایید، بعد از تصویب، بعد از دفاع، بعد از... بساط نقاشیام را پهن کردهام در بالکن ۱ متر در ۲ متر، و به آسمانِ بی ابرِ امروز دل خوش داشتهام. هر ۲ دقیقه یک بار، کبوتری بالهایش را محکم میکوبد به لبهٔ حصیر و قلبم را میریزاند و مینشیند همان لب. ترکیب لاک فیروزهای و پیراهن گلبهی حالم را خوش کرده است. توی دلم با خدا حرفها دارم، ولی زبانم با او لال مانده؛ مدتیست...
دیروز برادر کوچکم با نتیجه خوب و قابل قبولش در کنکور، شادیِ زایدالوصف خواهرانهای نصیبم کرد. تپش قلبم تا پایان روز تند و نامرتب بود از هیجان موفقیت او.
بیشتر اوقات اما، زندگیام ریتم یکنواختی دارد. درباره موضوع پایاننامه هنوز به نتیجه نرسیده و مشغول مطالعهام، وقت تصمیمگیری البته محدود است. به دکتری هم فکر میکنم اما برنامهریزی مشخصی برای نیل به آن ندارم. کلاس نقاشی را همچنان ادامه دادهام، هرچند متاسفانه هزینه شرکت در کلاسهای استاد محبوبم بالاست. باید برای آزمون نظام مهندسی هم اقدام کنم. جز اینها فعلاً فعالیتم منحصر شده به خانه. احساس میکنم نیاز به یک تغییر یا جابجایی دارم. گاهی به کار کردن و بازگشت به آن فکر میکنم، اما همتِ دنبالِ کار دلخواه دویدن هنوز نیست!
همسرم میگوید من آدم بیحاشیهای هستم، و این بیحاشیه بودن را در تیپ شخصیتیم دوست دارد. شاید اگر کمتر مشغول دستکاری خودم، و بیشتر وقتم را صرف برانداز اطرافیان میکردم، من هم حاشیهساز میشدم. اتفاقا بعضیها عمداً ناراحتم میکنند، ولی همیشه از خودم خواستهام، مصرفِ آزار آنها نشوم.
متاسفانه هر وقت این مردم، کسی را بالا میبرند؛ روزی در پیِ آن است که همینها به زمینش میکوبند. برای آن روزِ غمگینت ای مرد بزرگ، دوست داشتنِ عمیقِ مرا به همراهت داشته باش.
این چیزیه که از امروزم باید بمونه؛ زندگی عالیه و بیاندازه زیباست، و من لحظه به لحظهٔ اون رو دوست دارم و بخاطرش از خدای خوبم سپاسگزارم.
