اتاقی برای دو نفر

متاسفم برای ضعف‌های فرهنگی بی‌شماری که داریم. متاسفم که به نیت‌های پنهان آدم‌هایمان بدگمانیم. متاسفم که یاد نگرفته‌ایم خوشبین باشیم. متاسفم برای قربانی شدن عمو‌های فیتیله‌ای، متاسفم برای شوکران، متاسفم برای در حاشیه مدیری، متاسفم برای بگومگوهای قومیتی، برای ناخن‌ کشیدن‌های خثمانهٔ بین فرقه‌ای، برای جنگ‌های عروس و مادرشوهری، برای بددلی‌های خواهر و برادری، برای ظن همیشه به بدخواهی‌ اطرافیان در روابط همکاری و همکلاسی و... بخدا که همهٔ عالم بسیج نشده‌اند تا ما را بَده کنند! تا حال ما را بگیرند. تا به ما گوشه و کنایه بزنند. بخدا که همه در جنگ و دشمنی با ما برنخاسته‌اند! بخدا که اصلاً ما کس خاصی نیستیم وسط این جهان نامتناهی! شلوغش کرده‌ایم. بدجوری شلوغش کرده‌ایم... بدجوری...

عشق در وجودم کم و زیاد می‌شود. و وقتی کسی همهٔ زندگی‌اش بر مدار عشق باشد؛ عجب سخت می‌گذرد روزهای کم عشق و بی عشق بر او. گله دارم از خودم، وقتی همیشه جمله هرمان هسه عزیز پیش ذهن من است که دوست داشته شدن هیچ و اما دوست داشتن همه چیز است. چرا کمتر دوست می‌دارم؟ چرا کمتر عشق می‌دهم؟ چرا بیشتر مهر می‌طلبم؟ چرا نمی‌توانم بی‌توقع عاشق باشم؟

برنامه دید در شب رضا رشیدپور رو نگاه می‌کردم، مهمونش یکی از خانوم‌های بازیگر هم‌سن و سال خودم بود، تووی لحظه به لحظه‌ مصاحبه‌ش این موضوع عجیب تووی ذوق می‌زد که چی می‌تونه این‌طور یه ستاره رو در اوج بلاهت نشون بده، جز کم‌سوادی؟!

وقتی صورتم از فشار درس‌ها مچاله شده بود، یکهو به خودم گفتم «این چه کاریه که داری با خودت می‌کنی؟! درس باید برات یه تفریح باشه. یه سرگرمی اصن.» حالا که از انقباض عضلات صورتم و درد چشم‌هام رها شدم، نشستم به این فکر می‌کنم که زندگی کجاست پس؟! پشت این اضطراب‌ها؟!

در فیسبوک دوست دور نادیده‌ای دارم که عجیب باعث غبطه‌ام می‌شود. این دختر مجموعهٔ نابی از همهٔ توانایی‌هاست. نوشته هایش ـکه به اقبال من زیاد هم می‌نویسدـ قوی و شورانگیز اند. صدایش گرم و رها مثل پرنده‌ای وحشی‌ست. و زیبایی‌اش... آه از زیبایی‌اش که به هیچ آرایش و آلایشی مبتلا نیست، خودش است؛ چونان الهه‌ای مقدس.

خوب می‌کشد. بسیار خوب می‌کشد؛ روان و آسان. خوب‌تر نگاه می‌کند؛ و جانمایهٔ همهٔ تصاویری که منتشر می‌کند؛ خوبی نگاه اوست. چقدر دوستش دارم. چقدر. نادیده و ناشناخته...