جایی برای حرف های امروز، که دیروز و فردا تکرار نمی شوند.
خدایا نمیخواهم یک نهر حقیر باشم که با هر برخورد سنگی طغیان میکند و آشفته میشود. خدایا از بحر حلمت قطرهای نصیبم کن؛ تا بزرگ و دریایی شوم. تا آرامشم آنقدر فراگیر شود که اطرافیانم را هم در بر بگیرد. خدایا از برِ وجود من به عزیزانم خیر و عافیت برسان.
امروز تولد را نرفتم که هیچ، اعتراف هم کردم که نمیتوانم با اینطور مراسمی ارتباط برقرار کنم! بعد همه رفتند کافه تولد. یک «من» بودم که راهم را کج میکردم و تنها میرفتم به خانه. از کی اینقدر خودم را شناختم؟ اینقدر خوب. رُل کاغذ پوستی به دست، ایستادم توی ایستگاه اتوبوس، و به لبخند دختر زیبای گیتار به پشت پاسخ دادم.
چند وقت پیشها به همسرم گفتم تو چقدر متفاوتی از من. گفت تو متفاوتی از همه.
همیشه وقتهایی که ارتباطمان خیلی گل و بلبل و هوای رابطهمان خوش است، زنگ میزند که گوشی را داشته باشم چون خواهرزادهٔ فسقلیاش میخواهد با من حرف بزند. دقیقاً همان وقتهایی که میدانم دلش گرم است، و خیلی دوستم دارد. همان وقتهایی که انرژی خواستنش را دریافت میکنم.
فکر میکنم اینجور وقتها حرف مرا توی خانهشان زیاد پیش میکشد، آنطور که بچه هم هوایی میشود...
