جایی برای حرف های امروز، که دیروز و فردا تکرار نمی شوند.
امروز که در آخر همایش، همهٔ پسرها سوالاتشان را با اجازه و احترام به اساتید حاضر، و با استفاده از کلمات درست و سنجیده و با میکروفون بیان کردند؛ و در میان سکوت غالب دخترها، یکی از آخر سالن با بیادبی، و بیاجازه حرفش را فریاد زد؛ احساس کردم چیزی در زنان ما تغییر کرده است. چیزی که اهمیتش خیلی بیشتر از بدحجابی یا بیحجابی ظاهری است. چیزی که اصلاً به هیچ کدام اینها ربطی ندارد! ما حجاب درون را برداشتهایم، و در کمال تاسف، درونمان عاری از زیباییست...
آدم چه میداند شاید همان مردی که از جواب عاشقانهٔ «بیا قربانت بروم.» شانه خالی میکند و مینویسد: «فرمایشاتی میفرمایید!» عاشقترین مرد دنیاست.
دیشب رفتیم خانهمان. او رفت پشتبام را بعد این بارانهای اخیر سرکشی کند. من ماندم در آشپزخانه، تا طرح جدید کابینتهایمان را توی سرم طراحی کنم. تنهایی من در خانه و کار او روی بام طولی نکشید، ولی وقتی زنگ در را به صدا درآورد، چنان اشتیاقی برای آغوشش در دلم دوید، که هرگز تا آن لحظه نمیشناختمش...
آستانهٔ در جاییست که پاییزهای متمادی مرا به استقبالش بکشاند؛ خدا اگر بخواهد.
