جایی برای حرف های امروز، که دیروز و فردا تکرار نمی شوند.
توو حالِ خودمم. حال خودم خوبه. ساکته توو هیاهوی یه شهر. گرمه توو زمستون یه حیاط قندیل بسته. روشنه توو تاریکی یه دالون. شفافه تووی تصویر غبارگرفتهٔ یه آیینهٔ قدی. توو حال خودم، چایی میچسبه، چایی قندپهلو. بالش تکیه داده به دیوار و پتو و کتاب میچسبه.
توو حال خودم دستامو چرب میکنم و به ناخونهام میرسم. یه جور رسیدنِ باتوجه. حال خودم گله نداره. دهَنِش بستهس وسط این همه نالههای بی سر و ته؛ اینجا اینجور. اینجا اونجور. گوشاشو گرفته که خبرای اینور و اونورو نشنوه. سر کلاسم نمیشنوه وقتی استاده میگه ما وسط مدرنیته و سنت موندیم. ما مرغ همسایه برامون غازه ولی مرغ ما برای همسایه مرغم نیست. تو حال خودم، وسط دفترم یه مکعبِ هاشورخورده میکشم و میچِپَم تووش. کلاس ساکت میشه.
شبی مردایی که دخترا رو میترسونن، راهمو باز میکنن تا از در مترو پیاده بشم. مواظبت میکنن تن کسی بهم نخوره. توو حال خودم، کسی منو نمیترسونه. آدما شرف دارن.
بازم پولِ مسیرو بیشتر میگیره. چیزی نمیگم. تو کوچه که میپیچم برگای درخته میکشه روو سرم. توو حال خودم چراغونیای عزا میخندن.
اینکه من هر وقت غمگین میشوم بیشتر و بیشتر پناه میبرم به معماری شهرها و کشورها، به کتابهای درسیام، به تماشای خانهها و ساختمانها، به اهداف معمارانهام، اینکه وقتی غمگینم، آغوشم میشود همین تخصصی که دارم و دوست دارمش، یعنی من تنهام؟
دارم تلاش میکنم برای کسی شدن، برای حرفی داشتن، برای چیزی به جا گذاشتن. وقتی آدم اینطور تلاش میکند، یعنی تنهاست؟
وقتی مداد را برمیدارم و خطوطم در امتداد هم شکل ساختمانی میشود بی روزن؛ بیدر و بیپنجره، با حیاطی بزرگ در اندرون، یعنی من همهٔ راهها را به درونم بستهام؟ یعنی تنهام؟
دلم بهانه گرفته. بهانه یعنی یکجور بیقراری تلخ که کسی به آغوشش نمیگیرد. دلم شبیهِ زنِ خیس باران خوردهایست که کسی چترش را با او شریک نمیشود. شبیه زنی که باد روسریاش را با خود برده و او بی حجابِ سرش در این شهر بزرگ میهراسد.
دلم بهانه گرفته. تو ساعت کلاسم را میپرسی. مثل هر هفته. و من دوست دارم ساعتش را از بر باشی و گاهی دلت بخواهد دنبالم بیایی. بی فکر ترافیک. بی ترجیح مترو بر خودرو. بی منطق. با ماشین بیایی. توی خیابان اصلی مقابل دانشگاه منتظرم بمانی. و من خیالم آسوده باشد که؛ با تو، هولِ ۸ شب به بعدِ کوچههای خلوت، دلم را خالی نمیکند.
